Is een huwelijkscontract verplicht?

Laat ons de vraag alvast onmiddellijk beantwoorden: neen. 

Wanneer twee mensen met elkaar trouwen, zijn ze niet verplicht om een huwelijkscontract te maken. Als de trouwers niets ondernemen, dan is het zogenoemde "wettelijk stelsel" op hen van toepassing. Dit is het stelsel dat door de wet voorzien wordt als "vangnet", voor het geval waarin de trouwers zelf niets voorzien.

Het wettelijk stelsel is naar het aanvoelen van veel mensen fair opgesteld. Relatief veel mensen kunnen zich daar dus in vinden. Onder het wettelijk stelsel behoren de volgende zaken tot het eigen vermogen van een echtgenoot: alles wat de echtgenoot al bezat voor het huwelijk (eigen spaarrekening, eigen wagen, ...) en alles wat een echtgenoot tijdens het huwelijk krijgt uit een erfenis of schenking. Alle inkomsten uit het beroep (zoals het loon, bonus, premie of een eventuele werkloosheidsuitkering) komen toe aan het gemeenschappelijk vermogen, net zoals de opbrengsten van de eigen goederen van elke echtgenoot. Als een echtgenoot bijvoorbeeld een eigen appartement heeft, dan zullen de huurgelden daarvan aan de twee echtgenoten toekomen, elk voor de helft. Voor de schulden gelden dezelfde regels. Als het statuut van een voorwerp of eigendom niet bewezen kan worden, dan wordt er binnen het wettelijk stelsel vermoed dat het gemeenschappelijk is.

Als partners zo weinig mogelijk tezamen willen hebben, dan opteren ze best voor het stelsel van "scheiding van goederen". Hierbij wordt het eigen vermogen van elke echtgenoot zo groot mogelijk gemaakt. De echtgenoten kunnen hun vermogens volledig gescheiden houden.

Als partners zoveel mogelijk gezamenlijk willen maken, dan opteren ze best voor het stelsel van "gemeenschap van goederen". Daarbij zijn alle goederen gemeenschappelijk: alles komt voor de helft aan elke echtgenoot toe, ongeacht hoe de goederen gekregen werden (aankoop, schenking, erfenis, ...). Dit is de meest verregaande vorm van solidariteit.

Een huwelijkscontract kan ook à la carte opgesteld worden. De trouwers kunnen voor een stelsel kiezen en dat op bepaalde punten wijzigen of er bepaalde clausules aan toevoegen. Zolang de "eigenheid" van het gekozen stelsel niet aangetast wordt, kunnen de echtgenoten in alle vrijheid beslissen. Een advocaat of notaris kan hen hierin best vooraf adviseren.

photo-1430799593721-27f43821710d.jpeg

Wat gebeurt er met de contracten van iemand die overlijdt?

In dit artikel beantwoorden we de vraag of de erfgenamen de overeenkomsten moeten respecteren die de overledene afgesloten had tijdens zijn leven.

Alle elementen die deel uitmaakten van het vermogen van de overledene gaan over naar de erfgenamen. Dit betekent dat niet alleen de activa, zoals bijvoorbeeld de spaarrekening of de woning, in de erfenis terecht komen, maar ook de passiva, zoals bijvoorbeeld bepaalde schulden of overeenkomsten.

De overeenkomsten gaan in hun totaliteit over op de erfgenamen. De erfgenamen kunnen zich m.a.w. beroepen op alle clausules die in het contract opgenomen zijn. Op die manier kunnen zij meestal via een eenvoudige opzegging van het contract een einde maken aan de overeenkomst die zij geërfd hebben. Als het contract geen opzeggingsmogelijkheid voorziet, dan gelden de algemene wettelijke regels. Soms bieden die een extra uitweg uit de overeenkomst. Als geen van deze mogelijkheden tot de opties behoort, dan is het aangewezen dat de erfgenamen in onderhandeling gaan met de andere contractspartij om het contract te beëindigen.

De enige uitzondering op deze regel zijn overeenkomsten die “intuitu personae” zijn. Dit is een wettelijke benaming voor contracten waarbij de persoonlijkheid, kennis of kunde van de overleden contractspartij essentieel was om tot een overeenkomst te komen. Denk bijvoorbeeld aan een opdracht voor een kunstenaar. De erfgenamen beschikken niet over dezelfde talenten en ervaring en zullen die opdracht dus niet kunnen / moeten uitvoeren. Zulke overeenkomsten komen door het overlijden vanzelf tot een einde.

rawpixel-592442-unsplash.jpg

Vanaf wanneer bent u gebonden door de algemene voorwaarden van de partij waarmee u een contract sluit?

Om een juist antwoord op deze vraag te kunnen geven, moeten we een onderscheid maken tussen consumenten en handelaars. 

Als u een consument bent, dan moet u vòòr de totstandkoming van het contract duidelijk kennis gekregen hebben van de algemene voorwaarden. De algemene voorwaarden moeten m.a.w. aan u overgemaakt zijn op een leesbare, duidelijke en verstaanbare manier.

Bovendien moet u de algemene voorwaarden met absolute zekerheid aanvaard hebben. Die aanvaarding wordt best bewezen door uw handtekening, maar ook andere handelingen komen eventueel in aanmerking als bewijs. Zo kan een uitdrukkelijke bevestiging per e-mail dat u akkoord gaat met de algemene voorwaarden ook als bewijsstuk dienen.

Als een consument de algemene voorwaarden voor het eerst te zien krijgt op de achterkant van een factuur, dan zullen die niet afgedwongen kunnen worden ten aanzien van die consument. 

Voor handelaars is de wetgever minder streng. Tussen handelaars geldt er immers meer vrijheid: handelaars worden verondersteld een basiskennis te hebben over de toepassing van algemene voorwaarden en de daarbij horende clausules. Zo kan tussen handelaars de aanvaarding van een factuur een voldoende bewijs zijn voor de aanvaardingen de algemene voorwaarden.

rawpixel-384904-unsplash.jpg

Kan u (één van) uw kinderen onterven?

Het antwoord is eenvoudig: neen.

De wet laat niet toe dat een ouder zijn kind helemaal niets nalaat uit de erfenis. Kinderen zijn immers beschermde erfgenamen van hun ouders (“reservataire erfgenamen”). De kinderen hebben m.a.w. altijd recht op een minimaal deel uit de erfenis van hun ouders. 

Dat minimaal deel noemen we “de reserve”. Momenteel hangt de grootte van de reserve af van het aantal kinderen. Vanaf 1 september 2018 wordt de reserve in elke situatie de helft van het vermogen van de ouder. Dit betekent dat de overleden ouder met de ene helft van zijn vermogen vrij kan doen wat hij/zij wil, maar dat de andere helft sowieso over de kinderen verdeeld moet worden. Hoeveel kinderen er zijn, is daarbij niet relevant meer.

Als een ouder de wetsbepalingen niet respecteert, dan kan het benadeelde kind zijn reserve opeisen. De persoon die te veel gekregen heeft, zal dan een stuk moeten teruggeven aan het benadeelde kind. Het maakt daarbij niet uit of een ander kind te veel kreeg of een derde partij.

Een kind is niet verplicht om zijn/haar reserve te claimen. Vanaf 1 september 2018 zal een kind zelfs op voorhand afstand kunnen doen van zijn/haar claim op het reserve-deel. Dat moet dan wel gebeuren via een authentieke akte, die door de notaris opgesteld wordt onder de vorm van een erfovereenkomst.

Hoeveel bedraagt de huurwaarborg en waarvoor mag die dienen?

De huurwaarborg is het bedrag dat een huurder bij de start van een huurovereenkomst op een geblokkeerde rekening plaatst. Dit artikel gaat over de huurwaarborg die de huurder betaalt voor de huur van zijn hoofdverblijfplaats.

De wet voorziet dat de huurwaarborg twee maanden huur bedraagt. De waarborg moet op een geblokkeerde rekening op naam van de huurder worden geplaatst. De verhuurder kan geen hogere waarborg eisen en de huurder kan niet afdwingen om een lagere waarborg te betalen.

Het bedrag dient als “waarborg” voor de verplichtingen van de huurder. De huurder zal de waarborg dus terugkrijgen van zodra vaststaat dat hij al zijn verplichtingen uit het huurcontract nageleefd heeft. Als de huurder het verhuurde appartement bijvoorbeeld beschadigd heeft, dan mag de huurder een deel van de huurwaarborg behouden als vergoeding voor die schade. In principe kan de huurprijs niet van de waarborg afgehouden worden, tenzij als een rechtbank daartoe toelating geeft.

De bank zal de waarborg pas terugbetalen als beide partijen daarmee akkoord gaan en dat ook zo op papier neergeschreven staat. Als partijen het oneens zijn met elkaar, dan kan een vonnis van de rechtbank hun akkoord tot vrijgave vervangen. De rechter zal in dat geval beslissen welk deel van de waarborg aan wie wordt vrijgegeven. 

sina-khansari-442552-unsplash.jpg

Bent u verplicht om een voorschot te betalen bij de aankoop van een woning?

Het is gebruikelijk dat de koper bij de ondertekening van de onderhandse koopovereenkomst (= compromis) een eerste betaling doet aan de verkoper. Doorgaans bedraagt zo’n voorschot 10% van de totale koopprijs.

Kan de koper tot de betaling van een voorschot verplicht worden en wat zegt de wet hierover?

De betaling van een voorschot is nergens in de wet voorzien. Het is dus geen wettelijke verplichting. De koper en verkoper kunnen hierover met elkaar vrij onderhandelen. Moet er een voorschot betaald worden? Kan het voorschot geen 5% in de plaats van de gebruikelijke 10% zijn? Partijen mogen hierover met elkaar de afspraken maken die zij willen.

Enkel in de Wet Breyne is er een bovengrens voor het voorschot voorzien. Bij de aankoop van een sleutel-op-de-deur-woonst mag de koper maximaal een voorschot van 5% betalen. De verkoper mag geen hoger bedrag vragen.

Als de koper zo'n eerste betaling doet, dan benoemt hij die best niet als een “voorschot”, maar wel als een “waarborg”. Een waarborg blijft juridisch immers deel uitmaken van het vermogen van de koper tot het moment waarop de notariële akte van verkoop ondertekend is. Een voorschot komt sneller in het vermogen van de verkoper terecht, wat het risico voor de koper groter maakt, bijvoorbeeld als de verkoper failliet zou gaan of de koop uiteindelijk toch niet kan doorgaan.

christian-koch-79679-unsplash.jpg

Wat is een ingebrekestelling?

Een ingebrekestelling is een schriftelijke mededeling van de ene partij aan een andere partij, waarbij uitdrukkelijk gevraagd wordt om iets wel of niet te doen en waarbij een redelijke termijn geboden wordt om gevolg te geven aan dat verzoek.

Een ingebrekestelling of aanmaning is m.a.w. een "laatste kans" voor iemand om zich in regel te stellen met gemaakte afspraken, gedane beloftes of ondertekende overeenkomsten. U kan geen gerechtelijke procedure inleiden als de andere partij tevoren niet op een correcte manier in gebreke is gesteld. 

Opdat een ingebrekestelling geldig zou zijn, moeten minstens de volgende voorwaarden vervuld zijn:

  1. De ingebrekestelling gebeurt schriftelijk. Een mondelinge ingebrekestelling volstaat niet.
  2. De ingebrekestelling wordt per aangetekend schrijven aan de andere partij bezorgd. Een "aangetekende e-mail" voldoet in principe niet, tenzij als de partijen daarover tevoren afspraken hebben gemaakt met elkaar.
  3. De ingebrekestelling is duidelijk gemotiveerd. Ze beschrijft op welk vlak er tekortkomingen zijn en hoe die kunnen worden opgelost.
  4. In de ingebrekestelling wordt een redelijke termijn vermeld, waarbinnen de andere partij zich alsnog in regel kan stellen. Hoe lang zo'n redelijke termijn is, hangt af van de context. Voor de betaling van een niet-geprotesteerde factuur kan bijvoorbeeld één week een redelijke termijn zijn, maar voor de uitvoering van grote bouwwerken zal die termijn doorgaans iets langer zijn.

Een ingebrekestelling moet niet per se door een advocaat verzonden worden. U kan dat dus zelf doen. Het kan natuurlijk wel zinvol zijn om even bij een advocaat raad in te winnen om af te toetsen of u geen fouten maakt.

kelly-sikkema-382044-unsplash.jpg

Hot topic: de regering zorgt ervoor dat u een koop kan sluiten via e-mail!

Deze ochtend kwam het nieuws naar buiten dat de Federale Regering morgen een nieuw wetsontwerp zal goedkeuren, dat ervoor zorgt dat contracten die betrekking hebben op de verkoop van een onroerend goed via e-mail gesloten kunnen worden. De aanleiding voor het nieuwe wetsontwerp is een uitspraak van het Hof van Beroep van Antwerpen, dat vorig jaar verwees naar een andere wet om een deal die een koper en verkoper per mail met elkaar gesloten hadden, als ongeldig te beschouwen.

Het uitgangspunt blijft dat er een koop is tussen partijen van zodra zij het eens zijn met elkaar over het voorwerp (welk onroerend goed wordt verkocht?) en de prijs (voor hoeveel euro wordt het verkocht?). Als partijen iets anders als essentieel beschouwen, zoals bijvoorbeeld het moment waarop de sleutels overgedragen zullen worden, dan moeten ze dat op tijd aan elkaar melden opdat hun akkoord er mee afhankelijk van zou zijn. Maar koper en verkoper moeten hun akkoord nog altijd kunnen bewijzen. En net daarvoor is het nieuwe wetsontwerp zo belangrijk. 

Tevoren gold een e-mail als een "begin van bewijs" van het akkoord tussen partijen. Dit betekende dat er minstens nog andere bewijzen aan toegevoegd moesten worden. Met het nieuwe wetsontwerp komt er meer rechtszekerheid: het bewijs van een akkoord tussen partijen kan nu met zekerheid en helemaal geleverd worden a.d.h.v. een e-mail.

De koper blijft gelukkig wel voldoende beschermd via de verplichte aanwezigheid van een aantal attesten, zoals o.a. het bodemattest, de stedenbouwkundige inlichtingen, etc. De tussenkomst van een notaris blijft verplicht voor de opmaak van de notariële akte van verkoop.

sergey-zolkin-192937-unsplash.jpg

Voorschot betalen voor de aankoop van een woning? Doe dat bij uw notaris!

Wanneer de koper en verkoper met elkaar een akkoord hebben over de verkoop van een woning, dan is het gebruikelijk dat er aan de koper een voorschot wordt gevraagd. Het voorschot dient als waarborg voor de verkoper, zodat hij een sterkere garantie heeft dat de koper het serieus meent. Voor de koper vormt de betaling van het voorschot een eerste en gedeeltelijke betaling van de totale verkoopprijs.

Partijen mogen doorgaans helemaal vrij beslissen hoe groot het voorschot is. In de praktijk wordt doorgaans een voorschot van 10% van de afgesproken verkoopprijs gevraagd. Het voorschot wordt meestal betaald op het moment van de ondertekening van de onderhandse verkoopovereenkomst (“compromis”).

Een voorschot kan sinds 2014 niet meer cash worden betaald. De betaling moet dus via een overschrijving of bankcheque gebeuren. De koper heeft er alle baat bij om zijn voorschot niet op om het even welke bankrekening te deponeren. De koper maakt het voorschot onder geen enkele voorwaarde over op een eigen rekening van de verkoper. Als er een makelaar bemiddeld heeft bij de verkoop, dan zal hij de koper misschien vragen om het voorschot op zijn derdenrekening te betalen. Nochtans blijft een betaling aan de betrokken notaris de veiligste optie. De notaris heeft als openbaar ambtenaar immers een streng beveiligde derdenrekening, die speciaal voor de transit van gelden van derde partijen dient en waarop door de wet voorziene waarborgen van toepassing zijn.

De betaling van het voorschot aan de notaris brengt geen extra kosten met zich mee.

rawpixel-com-340968-unsplash.jpg

Wanneer en hoe kan de verhuurder uw huurovereenkomst opzeggen?

Als u een woninghuurovereenkomst heeft voor een periode van drie jaar of korter, dan kan de verhuurder de overeenkomst in principe niet opzeggen vooraleer de afgesproken termijn afloopt. De verhuurder kan de huur wel op het einde van de voorziene termijn opzeggen. Hij moet daarbij een opzegtermijn van drie maanden respecteren. Als de verhuurder geen opzeg doet of als de opzeg te laat gebeurt, dan krijgt de huurovereenkomst automatisch een duurtijd van negen jaar.

Bij een woninghuurovereenkomst van negen jaar zijn de opties van de verhuurder om het contract op te zeggen beperkt.

De verhuurder kan de huur op elk moment opzeggen om de woning zelf te betrekken of om zijn naaste familie erin te laten wonen. De verhuurder moet hierbij een opzegtermijn van zes maanden respecteren. De verhuurder of zijn familie moeten de woning bovendien binnen het jaar na de opzegging bewonen. Zij moeten er minstens twee jaar onafgebroken blijven.

Aan het einde van de eerste en tweede driejarige periode, d.w.z. na het derde en zesde jaar, kan de verhuurder de overeenkomst opzeggen als hij grote renovatiewerken wil uitvoeren in de woning. Ook hierbij moet de verhuurder een opzegtermijn van zes maanden respecteren.

Als de verhuurder de huurovereenkomst om een andere reden wil opzeggen, dan kan hij dat enkel bij het einde van de eerste en tweede driejarige periode. De verhuurder moet ook in dat geval een opzegtermijn van zes maanden toestaan aan de huurder, die daarbovenop een extra vergoeding krijgt. De vergoeding bedraagt negen of zes maanden huur, afhankelijk of de huur bij het verstrijken van de eerste of de tweede driejarige periode opgezegd wordt. 

Als het einde van de negenjarige duurtijd in het vizier komt, dan kan de verhuurder de huurovereenkomst kosteloos opzeggen. Hij doet dat minstens zes maanden tevoren opdat de opzeg geldig zou zijn.

Meer weten? Contacteer The Legal Home!

julian-gentilezza-351164-unsplash.jpg

Bent u als huurder verplicht om een nieuwe huurder aan te brengen als u uw gehuurde woning verlaat?

Een huurder kan zijn/haar huurovereenkomst met een duurtijd van negen jaar op elk moment en zonder bijzonder motief opzeggen, voor zover hij/zij daarbij een opzegtermijn van drie maanden respecteert. Als de huurder de gehuurde woning tijdens het eerste jaar verlaat, moet hij/zij een bijkomende vergoeding van drie maanden huur betalen.  Als de huurder de gehuurde woning tijdens het tweede of derde jaar verlaat, dan heeft de verhuurder recht op een extra vergoeding van respectievelijk twee of één maand(en) huur.

Als de huurder een huurcontract van korte duur heeft, dan is de huur in principe niet vroegtijdig opzegbaar.

En onthoud goed: als de woninghuurovereenkomst niet officieel geregistreerd is, dan kan de huurder het contract op elk moment opzeggen, zonder daarbij een opzegtermijn te moeten respecteren of een opzegvergoeding te moeten betalen.

De verhuurder kan u m.a.w. niet dwingen of verplichten om zelf een nieuwe huurder aan te brengen wanneer u uw woninghuurovereenkomst opzegt. U moet in alle vrijheid gebruik kunnen maken van uw recht om de overeenkomst op te zeggen. De verhuurder kan uw wettelijke opzegmogelijkheden niet beperken of afschaffen in het huurcontract.

Zorg ervoor dat uw opzeg juist en op tijd gebeurt! The Legal Home staat u hierin graag bij. 

crew-56837-unsplash.jpg

Wachten op de verlaagde registratierechten om een huis te kopen: een goed idee?

De krant "Het Laatste Nieuws" bracht vandaag naar buiten dat steeds meer kandidaat-kopers de aankoop van hun huis uitstellen. Zij willen wachten op de verlaging van de registratierechten. De registratierechten zijn de belasting die kopers moeten betalen bij de aankoop van een onroerend goed. Die zou tegen de zomer aanzienlijk dalen. Maar wat doe je als koper dan wanneer jouw droomwoning nu al op de markt staat? Je kan dan niet wachten tot de zomer, want dan riskeer je jouw droomhuis te verliezen!

Kandidaat-kopers vragen daarom steeds vaker om een aankoopbelofte. Daarin beloven koper en verkoper dat ze op een bepaalde datum samen voor de notaris zullen verschijnen om de koop te sluiten. Op die manier kunnen de kandidaat-kopers hopelijk tegen dan wél genieten van de verlaagde belasting, waarmee ze vaak duizenden euro's uitsparen.

Een aankoopbelofte is geen compromis. Bij de ondertekening van een compromis is de koop gesloten. Noch de koper, noch de verkoper kunnen daar in principe nog onderuit. Bij een aankoopbelofte is de koop nog niet rond: de partijen beloven enkel om op een bepaald moment naar de notaris te gaan en daar de deal te sluiten. Als één van de twee zich nog bedenkt, dan zal die enkel een schadevergoeding moeten betalen aan de andere. De verkoop afdwingen zal niet zo makkelijk zijn. Het is dan ook erg belangrijk dat de aankoopbelofte deskundig wordt opgesteld.

Meer weten? The Legal Home staat graag ter beschikking.

jamie-street-94244-unsplash.jpg

Heeft u uw origineel kasticket nodig om uw garantie te claimen?

Vorige week gaf The Legal Home uitleg over de twee soorten garanties waar u als consument beroep kan op doen. Vandaag beantwoorden we de vraag of u het originele kasticket nodig heeft om uw garantie af te dwingen.

Om beroep te kunnen doen op de garantie zal u het aankoopbewijs van het product moeten kunnen voorleggen. Idealerwijze is dat inderdaad het kasticket of de factuur. De verkoper moet in elk geval de datum van uw aankoop kunnen vaststellen, samen met een concrete omschrijving van het product.

Als u het originele aankoopbewijs niet meer hebt, dan blijven er nog een aantal andere mogelijkheden over, zoals o.a.:

  • Een foto van het originele aankoopbewijs gebruiken.

Het is sowieso aangewezen om een foto te maken van uw kasticket of factuur. Sommige kasticketten worden na verloop van tijd immers onleesbaar. Hiermee dekt u zichzelf ook in tegen verlies van het aankoopbewijs.

  • Beroep doen op het kassasysteem in de winkel. 

Steeds meer winkels hebben een kassasysteem waarin ze de aankopen van hun klanten goed bijhouden. Zulke systemen zijn vaak gelinkt aan de identiteitskaart van de klant. Het voorleggen van uw ID-kaart volstaat dan voor de verkoper om na te gaan of u nog beroep kan doen op de garantie.

  • Een rekeninguittreksel gebruiken.

Met een rekeninguittreksel kan u ook bewijzen dat u een bepaald product aangekocht heeft, en zeker wanneer u het uittreksel in combinatie met een stempel van de winkel, bevestigingsmail of offerte kan voorleggen.

Belangrijk om te weten: de verkoper mag het toestaan van de garantie nooit laten afhangen van het bewaren van de originele verpakking.

Wil u graag meer weten? The Legal Home staat graag tot uw dienst.

photo-1512415031623-5c8392938dc4.jpeg

Wettelijke versus commerciële garantie bij de aankoop van een product

Deze tip heeft betrekking op de aankoop van een roerend goed, zoals bijvoorbeeld een wasmachine, broodrooster of televisietoestel, die u als consument doet bij een professionele verkoper.

U heeft minstens en altijd recht op de garantie die de wet voorziet. De wettelijke garantie geldt gedurende twee jaar, te rekenen vanaf de levering van het product. Voor tweedehandsgoederen bedraagt de wettelijke garantietermijn minimaal één jaar. De wettelijke garantie geldt ten aanzien van de eindverkoper, d.w.z. de verkoper van wie u het product gekocht heeft. De eindverkoper kan u dus niet doorverwijzen naar de fabrikant of producent. De verkoper kan de wettelijke garantie niet uitsluiten, zelfs niet via een overeenkomst of zijn algemene voorwaarden. De consument heeft hier altijd recht op. Er is geen onderhandeling over mogelijk.

De verkoper mag daarnaast ook een commerciële garantie aanbieden, maar hij is daar niet toe verplicht. Een commerciële garantie is enkel mogelijk als ze een grotere bescherming biedt aan de consument dan de wettelijke garantie. De commerciële garantie is dus altijd voordeliger dan de wettelijke vorm, waarop de consument zich sowieso kan blijven beroepen. De commerciële garantie vervangt de wettelijke garantie niet, maar vult ze aan. Als de verkoper een commerciële garantie voorziet, dan moet hij ook goed vermelden hoe lang die duurt, over welk geografisch toepassingsgebied ze geldt en hoe de consument er beroep kan op doen.

Wil u graag meer weten of heeft u problemen met een verkoper die de garantievoorwaarden niet respecteert? The Legal Home staat graag tot uw dienst.

joshua-newton-343083-unsplash.jpg

Welke kosten mag een bedrijf u aanrekenen wanneer u een rekening of factuur te laat betaalt?

Bedrijven voorzien in hun algemene voorwaarden doorgaans een clausule die van toepassing is wanneer een klant te laat betaalt. Zo’n clausule bestaat meestal enerzijds uit een verwijlrente, die op het verschuldigd bedrag kan worden toegepast, en anderzijds een schadevergoeding, om o.a. de invorderingskosten mee te dekken.

Mag een bedrijf die verwijlrente en kosten zomaar aanrekenen als u als consument een factuur te laat betaalt?

U zal de verwijlrente moeilijk kunnen ontlopen van zodra de betalingstermijn voorbij is en u per aangetekende brief in gebreke bent gesteld. De verwijlrente moet wel “redelijk” zijn en mag niet bovenmatig hoog zijn. Vaak herleiden rechtbanken de verwijlrente ook naar de wettelijke rentevoet, die in dit soort zaken rond de 2% schommelt. De verwijlrente mag enkel op het hoofdbedrag aangerekend worden. Interesten aanrekenen op de hoofdsom én de reeds verschuldigde interesten is in strijd met de wet.

De schadevergoeding moet ook aan die voorwaarde van “redelijkheid” voldoen. Een onderneming heeft het recht om haar kosten van de invordering op u te verhalen, maar deze kosten moeten proportioneel zijn ten aanzien van de moeite die het bedrijf daarvoor moet doen. Ook het factuurbedrag speelt daarbij een rol.

De consumentenwetgeving voorziet bovendien dat dergelijke clausules wederkerig moeten zijn. Als de algemene voorwaarden van de onderneming die wederkerigheid niet uitdrukkelijk voorzien, dan zal u als consument kunnen inroepen dat de clausule nietig is. De rechter moet dan oordelen alsof die clausule niet bestaat.

Wil u meer weten? Contacteer The Legal Home gerust voor bijkomend advies.

oli-dale-139169.jpg

Wat mag een incassobureau wel en niet doen?

Bedrijven doen regelmatig beroep op een incassobureau om onbetaalde facturen in te vorderen. Sinds 2002 bestaat er een wet die uitdrukkelijk bepaalt welke handelingen incassobureaus wel en niet mogen stellen ten aanzien van consumenten-wanbetalers.

Incassobureaus mogen (uiteraard) een officiële ingebrekestelling sturen aan de wanbetaler, maar ze mogen langs de buitenkant van de enveloppe op geen enkele manier laten blijken dat de brief betrekking heeft op een schuld of invordering. Incassobureaus mogen bovendien geen extra kosten aanrekenen voor hun tussenkomst. Daarvoor moeten ze terugvallen op de algemene of contractuele voorwaarden van hun opdrachtgever.

Een medewerker van het incassobureau mag ter plaatse gaan bij de wanbetaler, maar hij moet daarbij uitdrukkelijk vermelden wie hij is en waarom hij ter plaatse komt. Deze medewerker moet bovendien een geschreven document voorleggen aan de wanbetaler, waarin in duidelijke taal, in vette letters en in een kader gedrukt staat dat er geen enkele verplichting is om een bezoek ter plaatse toe te staan en dat zo’n bezoek op elk moment door de consument beëindigd kan worden.

Een incassobureau is niet hetzelfde als een advocaat of gerechtsdeurwaarder. Het bureau mag dan ook op geen enkel moment de indruk geven dat zij over juridische of uitvoerende macht beschikken. Een incassobureau kan ook geen procedure inleiden voor de rechtbank. Dat blijft het exclusieve recht van een advocaat.

annette-fischer-498468.jpg

Sloeg u ook uw slag op het autosalon? Of deed u nog een deal nadien?

Als u op het autosalon of in een garage in uw buurt een nieuwe auto gekocht heeft, dan kijkt u waarschijnlijk al reikhalzend uit naar de levering daarvan. De meeste verkopers voorzien in het verkoopcontract een clausule over de levering van de aangekochte wagen. Als in uw contract daarover géén clausule opgenomen is, dan moet de verkoper de wettelijke leveringstermijn van 30 dagen respecteren.

Het is meer waarschijnlijk dat uw contract bepaalt dat u enkele maanden op uw nieuwe wagen moet wachten. Dat is perfect wettelijk. Meer zelfs: als de verkoper deze termijn niet kan halen, dan mag hij die zelfs aanpassen. Zo’n aanpassing of verlenging mag de verkoper wel maar één keer doorvoeren. Als de verkoper de levering blijft uitstellen, dan kan u de aankoop opzeggen zonder bijkomende kosten. U doet zo’n opzegging uiteraard per aangetekende brief.

De koop opzeggen zal doorgaans helaas niet de beste oplossing zijn. U moet dan immers helemaal opnieuw beginnen en verliest mogelijks interessante kortingen. U kan van de verkoper ook een compensatie vragen voor het bijkomend uitstel van de levering. Zo’n compensatie kan vanalles zijn: bijkomende opties, een korting op de prijs, een gratis onderhoudsbeurt voor uw wagen, in afwachting van de levering van de nieuwe wagen gebruik mogen maken van een vervangwagen, etc. Als u tot een akkoord komt met de verkoper over zo’n compensatie, dan schrijft u dat best op papier en laat u beide partijen de overeenkomst ondertekenen. Zo bent u zeker dat de gemaakte afspraken worden nageleefd.

jiafeng-wang-193724.jpg

Niet tevreden over de geleverde werken of diensten? Protesteer de factuur!

Als u iemand een opdracht liet uitvoeren of goederen liet leveren en u bent daar niet tevreden over, dan kan u best zo snel mogelijk de factuur voor die opdracht of levering protesteren. Let in zo’n geval zeker op met de betaling van de factuur, want zo’n betaling kan juridisch als aanvaarding van de geleverde diensten of goederen gelden. En dan wordt het voor u natuurlijk moeilijker om uw gelijk nadien nog te halen.

Als consument kan u een factuur relatief eenvoudig protesteren. Hoewel er geen uitdrukkelijke vormvereisten zijn, kan u best de onderstaande richtlijnen volgen.

U protesteert de factuur door dat uitdrukkelijk te schrijven in een brief. In die brief vermeldt u waarom u niet tevreden bent en de factuur niet wil betalen. U zorgt ervoor dat de brief gedateerd en ondertekend is. U verwijst uitdrukkelijk naar het factuurnummer, de datum van de factuur en het factuurbedrag.

U bezorgt uw protestbrief per aangetekend schrijven aan de andere partij. U zorgt voor een ontvangstbewijs van de zending.

Uw niet-betaling moet wel in een redelijke verhouding staan tot het probleem. Als de opdracht bijvoorbeeld voor de helft goed uitgevoerd werd, dan betaalt u best de helft van de factuur. U motiveert dat dan op die manier in uw protestbrief. 

freestocks-org-229658.jpg

De aanvaarding van een nalatenschap gebeurt sneller dan u denkt

Wanneer een persoon overlijdt, valt zijn of haar nalatenschap "open". Erfgerechtigden kunnen op dat moment drie keuzes maken. Ofwel aanvaarden zij de nalatenschap, ofwel verwerpen zij de nalatenschap, ofwel aanvaarden zij de nalatenschap onder voorrecht van boedelbeschrijving. De laatste twee mogelijkheden zijn aangewezen wanneer de erfgenamen vermoeden of weten dat de nalatenschap veel schulden bevat, die niet betaald kunnen worden met de activa uit die erfenis. 

Wanneer u een nalatenschap wil verwerpen of aanvaarden onder voorrecht van boedelbeschrijving, dan moet u daartoe een bijzondere verklaring afleggen bij de notaris. De tussenkomst van de notaris is sinds afgelopen zomer verplicht, zodat de erfgerechtigde een doordachte keuze kan maken. Een erfgerechtigde kan immers maar één keer een keuze maken en mag daar nadien niet meer op terugkomen.

De aanvaarding van een erfenis gebeurt zonder bijzondere formaliteiten. En net daar moet u opletten! Als u na het overlijden bepaalde handelingen stelt die doen vermoeden dat u de erfenis aanvaardt, dan zal u nadien geen andere keuze meer kunnen maken. Dat kan tot gevolg hebben dat u met uw persoonlijk vermogen moet opdraaien voor de schulden uit de erfenis.

Zo'n handelingen zijn bijvoorbeeld het veranderen van de titularis van een rekening van de overledene, het leeg maken van de woning van de overledene, het afhandelen van administratieve aangelegenheden voor de overledene, etc.

Let dus zeker op met bepaalde daden te stellen na het overlijden van een persoon waarvan u mogelijks kan erven, maar waarbij u niet van plan bent om de erfenis te aanvaarden. Elke situatie moet op zichzelf beoordeeld worden, maar de rechtspraak hierover wordt steeds strenger.

evan-dennis-75563.jpg

De opschortende voorwaarde voor een financiering

Met de aankoop van een woning gaat zeer vaak een opschortende voorwaarde gepaard om een financiering te kunnen bekomen. Kandidaat-kopers willen snel handelen, zodat de woning niet door iemand anders gekocht wordt, maar ze willen ook zeker zijn dat ze de woning wel kunnen betalen. Over dat laatste hebben ze ten tijde van hun bod vaak nog geen zekerheid. De opschortende voorwaarde voor het bekomen van een financiering geeft de kandidaat-kopers nog wat extra tijd om het financiële luik van de aankoop rond te krijgen.

Waar moet je als kandidaat-koper zeker op letten als je zo'n opschortende voorwaarde voor een financiering opneemt in een bod?

1. Verduidelijk goed voor welk bedrag je een financiering nodig hebt. Gaat het enkel om het bedrag voor de aankoop van de woning of moet er nadien ook verbouwd worden? De bank zal voor de toekenning van de lening vaak kijken naar de waarde van de woning ten tijde van de aankoop, wat er soms voor kan zorgen dat de gevraagde financiering niet helemaal toegestaan wordt. Als de kandidaat-koper dat onvolledig geformuleerd heeft, dan kan dat voor problemen zorgen.

2. Bepaal hoe je als kandidaat-koper kan aantonen dat je de financiering niet hebt kunnen krijgen. Is daarvoor bijvoorbeeld een attest nodig van één bank of van drie banken? Hoe moet de kandidaat-koper die info meedelen aan de verkoper(s)? Moet je de financiering aan de gebruikelijke voorwaarden kunnen krijgen of mag er meer risico genomen worden? Als partijen hierover goede afspraken maken, dan zal dat onduidelijkheid en ruzie vermijden als de financiering geweigerd zou worden.

3. Koppel een duidelijke termijn aan de periode die loopt om de financiering te kunnen bekomen. Hou daarbij o.a. rekening met de snelheid van uw bank, het aantal banken dat u wil bezoeken, de tijd die u nodig heeft om zelf een aantal berekeningen te maken, etc.

Bij The Legal Home kan u terecht voor een ontwerpdocument, dat u kan gebruiken als u een bod wil doen op een woning zonder juridische risico's te lopen.

rawpixel-com-192251.jpg